Inhoudswaarschuwing
Voor sommigen zal dit verhaal heel naar zijn om te lezen. Ik spoil niet, want ik denk dat je al vrij snel vermoedt welke kant het opgaat. Die kant gaat het inderdaad op, dus als je daar niet mee geconfronteerd wilt worden: stop met lezen.
Er zijn maar weinig mensen die Martin en mij van elkaar kunnen onderscheiden. Zelfs onze moeder vergist zich wel eens, als ze ons afzonderlijk van elkaar ziet. Martin vond dat altijd hilarisch. Mij maakte het vooral verdrietig.
Wat ik bedoel te zeggen: ik vond het niet vreemd om voor hem te worden aangezien. Ik hoopte alleen dat het deze keer om iemand ging die niet woedend op hem was. Martin is best wel een beetje een lul. Behoorlijk een lul, eigenlijk.
De jonge vrouw die hem geroepen had, kwam uit de menigte naar me toe gelopen. Ze was klein en tenger en ze droeg een wijde jurk van dunne stof. Geen bh, zag ik. Ik moest even slikken.
“Jij bent wel de laatste die ik hier had verwacht,” lachte ze stralend. Haar mond leek nog groter door de lippenstift die ze had gebruikt. Onder haar gemillimeterde haar tekende de ronding van haar schedel zich perfect af.
“Verrassing,” zou Martin kunnen roepen, dus ik riep dat ook.
Ze lachte opnieuw, te luid. Toen realiseerde ik me: ze valt op hem.
“Kom mee dan.”
En ik kwam mee, terug de broeierige menigte in.
Ik weet niet waarom ik bleef doen alsof ik Martin was.
Nee, laat ik mezelf niet voor de gek houden. Ik weet het donders goed.
Ik vond haar aantrekkelijk. Zij viel op Martin. Ik liet me meeslepen.
Zo eenvoudig was het.
En ik schatte haar minstens 20.
Ook festivalbier kan naar je hoofd stijgen, als je er maar genoeg van drinkt.
De zon was onder, de acts waren afgelopen. Eén voor één doofden de kraampjes om ons heen hun lichten. De menigte dunde uit, maar we stonden nog steeds dicht tegen elkaar aan.
“En nu,” vroeg ze.”Ik liet mijn handen zachtjes voor me spreken. Ze liet het toe. Ik legde mijn wang tegen haar fluwelen hoofd.
“Weet je nog waar ik woon?”
Een steek van jaloezie, heel even maar. Ik had kunnen weten dat Martin bij haar thuis geweest was. Ook al leek ze totaal niet op de Barbiepoppen met wie hij serieel relaties aanknoopt; een kans op seks zal hij niet hebben laten schieten. Maar toen was toen en nu was nu. Nu was ze met mij en ik begeerde haar om wie ze was.
“Ik zou het vanaf hier niet kunnen vinden,” gaf ik toe.
“Kom mee dan,” zei ze opnieuw.
En ik volgde haar, in een aangename roes, door de afkoelende straten van de stad naar een buitenwijk met keurige tuintjes.
Ik wist echt niet dat zij een leerling van hem was.
Kom op, Martin geeft wiskunde op een VMBO. De leerlingen uit zijn hoogste klas zijn 15, 16, na een doublure misschien 17 jaar oud. Ik val toch niet op kinderen!
Zij was in geen enkel opzicht een kind.
Toen ze zei dat haar ouders en broertje op vakantie waren, veronderstelde ik dat haar eigen woning te ver was. Vergeet niet: zij had ook bier gehaald, niet alleen ik. Ze droeg een leeftijdsbandje om haar pols dat zei dat ze meerderjarig was.
Ze had een lijf dat zei dat ze meerderjarig was.
We deden het op het eenpersoonsbed in haar tienerkamer.
Aanvankelijk was ze gretig, maar toen ik bij haar binnendrong, sloeg ze een kreet en begon ze te worstelen. Ik legde mijn hand over haar mond en ging zo voorzichtig mogelijk verder. Het hielp niet. De magie was verbroken. Nadat ik klaar was gekomen, rolde ik van haar af.
Ik viel uit mijn rol, maar ik moest het vragen:
“Was je nog maagd?”
Zij gaf geen antwoord. Ze huilde alleen maar.
Toen ik me aankleedde, zag ik dat ze gebloed had.
Ik weet heus wel dat het niet netjes van me was om er vandoor te gaan.
Oké, het was meer dan niet netjes. Het was ronduit laf en door haar zo achter te laten, heb ik de kans dat ze aangifte gaat doen alleen maar groter gemaakt. Maar ik kon er niets aan doen. Mijn autonome zenuwstelsel nam het over en ik vluchtte.
Pas toen ik terug was op de parkeerplaats naast het festivalterrein, kon ik weer een beetje helder denken. En voor het eerst was ik blij dat zelfs onze moeder moeite heeft om Martin en mij uit elkaar te houden.
Ook als ze mijn DNA in dat meisje vinden, zal hij de enige zijn die weet hoe het zit.
Gelukkig vindt iedereen hem toch al een lul.
Log in om te reageren
Ik vind het een sterk verhaal. 'Ik hoopte alleen dat het deze keer om iemand ging die niet woedend op hem was. Martin is best wel een beetje een lul. Behoorlijk een lul, eigenlijk.' Voor mij kondigt zich daar een drijfveer aan voor HP. Eindelijk kan hij eens profiteren van de gelijkenis met zijn bro...
Na een derde lezing. Ik herstel: 'Ik krijg namelijk niet het gevoel dat het gevoel tegenover zijn broer zo negatief is dat hij hem de bak zou willen laten indraaien. Ik had daar een worsteling met zijn geweten verwacht.' Wellicht wil je hier een onbetrouwbare verteller neerzetten. Want wie is nu u...
Hoi Angus, Ik wilde inderdaad een onbetrouwbare verteller neerzetten, maar je legt daarnaast precies de vinger op de zere plek: het einde van het verhaal deugt niet. Ik denk dat daarom voor zowel Tinus en Jan de dynamiek tussen beide broers en voor Tinus ook de persoon van de echte Martin belangrijk...
Ik vind het heel erg goed! Leest vlot en laat je zitten met nog wat vragen, daar houd ik van. Als auteur ben je niet verantwoordelijk voor de daden van je personages 🙂.
Dankjewel! Voor het compliment en ook voor je stelling dat je als auteur niet verantwoordelijk bent voor de daden van je personages. Ik ben zelf nog niet helemaal tevreden over de laatste alinea. Ik mijn reactie aan Angus hierboven vertelde ik wat ik probeerde te doen. Wellicht heb jij een tip?
Ik was er nog even over het nadenken. Ik zie twee opties: - Ofwel is de ik-persoon toch zo immoreel niet en voelt hij wroeging. Tegenover het meisje, tegenover zijn broer. Hij liet zich meeslepen door zijn plotse succes en misschien ook door het feit dat zijn broer hem eindelijk een voordeel oplever...
Ik ben het eens met Jan Schuuring dat vooral de eerste helft spannend is. De persoonsverwarring en de psychologie tussen de broers. Daarbij wordt die Martin wel nogal eenzijdig slecht afgeschilderd wat ook wel saai kan zijn. Een soort anti-held die te eenvoudig is om weinig sympathie voor te hebbe...
Beste Tinus, Uit jouw reactie maak ik op dat ik nog even flink aan dit verhaal moet schaven. De psychologie tussen de broers is voor mij namelijk volkomen irrelevant. Dat jij dat zijpad inslaat, zegt mij dat ik de hoofdweg niet duidelijk genoeg heb aangegeven. Ik ga ermee aan te slag! (In Nederland ...
Er wordt heel veel over Martin geschreven. Zijn naam komt 9x voor. Je had hem veel kleiner kunnen maken als hij uiteindelijk niet belangrijk is voor het verhaal en alleen een middel om het plot te bouwen. Ook de hele kwestie van de persoonsverwarring is een nogal aanwezig concept, waar je dan uitein...
Sterke opening en een uitgangspunt dat meteen nieuwsgierig maakt. De jaloezie van de verteller op zijn tweelingbroer is geloofwaardig en vormt een goede motor voor het verhaal. Voor mij verschuift de aandacht in de tweede helft echter van de persoonsverwisseling naar het seksueel geweld. Daardoor r...
Beste Raneguel, Het is inderdaad vrij heftig, ik ga er maar vanuit dat het geheel en al is verzonnen. Dan is het idee om vergeleken te worden met je tweelingbroer goed bedacht, een beetje bezijden de opdracht wellicht. En je verhaal loopt af zoals kon zien aankomen dat het ging aflopen, dat moest j...
Beste Lucas, Uiteraard is dit een verhaal en geen bekentenis of iets dergelijks! De gevolgen voor docent Martin zullen inderdaad enorm zijn, maar dat is niet terecht. Hij heeft niks gedaan. Het is mijn ik-figuur die een ernstig zedendelict pleegt en zijn broer er vervolgens voor laat opdraaien. Dat ...
Beste Raneguel, Ja, je probeert toch altijd iets mee te geven van jezelf. Dat impliceert ook, voor mij in ieder geval, dat je niet schrijft wat je niet wilt schrijven. En daar blijf je dan weg van.
Oei, je waarschuwt niet voor niets😁 Naarmate het verhaal vordert voel ik een afkeer opkomen; niet tegen jou, niet tegen het verhaal, maar wel tegen de hoofdpersoon. En dan je broer een lul noemen… 🙈 Maar dat is op zich knap gedaan dus, je roept veel emotie op bij de lezer - bij deze lezer in iede...
Dank voor je reactie en het compliment! Ken je dat, dat sommige verhalen zichzelf schrijven? Toen ik de eerste zinnen formuleerde, was ik nog niet van plan om van mijn hoofdpersoon zo'n verwerpelijk sujet te maken. Toen hij dat toch werd, was ik blij dat hij zijn broer in het begin een lul genoemd h...
Zo, heftig verhaal. Het lijkt me sterk dat de ik-persoon en Martin identiek zijn. Als de ik-persoon geen psychopaat is, zou me dat verbazen. Over Martin komen we niets te weten (behalve door wat zijn broer over hem zegt, en die broer heeft een hekel aan hem). Ik vind het best een sprong dat de ik-...